1. Institutionele fondsbeheerders zijn verantwoordelijk voor de financiële zekerheid van de door hen beheerde fondsen. Als zodanig moeten zij alle redelijke maatregelen nemen om op de hoogte te zijn van alle feitelijke en potentiële claims wegens bedrog en andere onrechtmatige daden door ondernemingen.

2. Sinds de invoering van de Private Securities Litigation Reform Act 1995 (Amerikaanse Hervormingswet Civiele Effectenprocedures) — waarin institutionele beleggers uitdrukkelijk worden aangemoedigd om als hoofdeiser op te treden in class-actions over effecten — is het aantal schikkingen sterk toegenomen. Uit een recent onderzoek door NERA Economic Consulting blijkt dat in effecten-class-actions waarin een institutionele belegger optreedt als hoofdeiser 33% vaker een schikking wordt bereikt dan in zaken waarin een individuele belegger de hoofdeiser is.

3. Instellingen kunnen over het algemeen een hogere schikking bereiken, tegen lagere juridische kosten, waardoor de opbrengst voor beleggers vergroot wordt.

4. Instellingen hebben over het algemeen een zekere expertise en ervaring aangaande de onderhavige kwesties, die vaak van grote waarde blijken te zijn bij het ontwikkelen van een procedurestrategie of bij het bereiken van een schikking.

5. Procedures zijn een belangrijk middel gebleken voor institutionele beleggers om significante wijzigingen teweeg te brengen in het ondernemingsbeheer, bijvoorbeeld:

• verplichte instelling van een jaarlijks gekozen bestuur en onafhankelijke toezichthouders;
  
• afzonderlijke kantoorvoering door de bestuursvoorzitter en de overige directeurs;
  
• een vereiste dat ten minste tweederde van het bestuur bestaat uit onafhankelijke directeurs;
  
• verplichting tot onmiddellijke publieke bekendmaking van de aan- of verkoop van aandelen in de onderneming door een directeur of ander leidinggevend personeel van de onderneming;
  
• een beperking op de aanstellingsduur van directeurs;
  
• een beperking van het aantal bedrijven waar een directeur lid van het bestuur mag zijn;
  
• afschaffing van een aandelencategorie met groter stemrecht;
  
• verbieden/beperken van aandelenopties;
  
• afwisseling van de externe accountants; en
  
• beperking van directeursvergoedingen.
  

Hoe kan een instelling zich inzetten?

De beste manier voor institutionele fondsbeheerders om hun beleggingen te beschermen en bij verliezen een optimale vergoeding te verkrijgen is het actief volgen van de marktontwikkelingen. Aangezien dit een tijdverslindende en kostbare aangelegenheid is, biedt S&B een bewakingsservice die het instellingen mogelijk maakt om belangrijke marktontwikkelingen te onderkennen en te bespreken welke gevolgen ze zouden kunnen hebben op hun beleggingen. S&B geeft een indicatie van de kans van slagen van een zaak en van de mogelijke vergoedingen en evalueert alle rechten van de belegger en de mogelijkheden om een vergoeding te verkrijgen. Door deze service kunnen institutionele beleggers effectief een inschatting maken van alle claims en de nodige stappen nemen om hun kapitaal te beschermen, zonder dat de bedrijfsvoering verstoord wordt. Deze service brengt geen kosten of verplichtingen met zich mee en S&B rekent in class-actions een vergoeding die geheel afhangt van het behaalde resultaat. S&B krijgt alleen betaald als de procedure slaagt en of we nu winnen of verliezen, de wetgeving van Pennsylvania staat toe dat we de volledige verantwoordelijkheid op ons nemen voor alle kosten en uitgaven.